Wielki Konkurs Piracki - dokończ opowieść!

wartość:	0 pt.
licytowań:	0
wygrywa:	-
do końca:
kategoria:	książki i komiksy
lokalizacja:	Łódź!
oferuje:	Kpt Barnaba Piszczel



dodaj do obserwowanych

KATEGORIA: książki i komiksy

POWÓD WYSTAWIENIA: Bez powodu

opis:

Witamy Was w naszym Pirackim Konkursie!

Razem z Wydawnictwem MG, przygotowaliśmy całkiem nowe wyzwanie. Tym razem, Waszym zadaniem jest napisanie wspólnymi siłami opowiadania w iście łotrzykowsko - pirackim stylu. Pani Magdalena Starzycka, autorka książki "Słowo Pirata" (które to książki właśnie w konkursie można wygrać - i to z autografem!), wybrała dla Was pewien fragment na sam początek... Jak potoczy się dalej opowieść? Jacy bohaterowie się jeszcze pojawią i jakie będą ich losy? To wszystko zależy już całkowicie od Was! Dopisując kolejne komentarze, razem popchniecie historię naprzód! Na koniec konkursu zostaną wybrane trzy fragmenty, które w najbardziej przekonywujący, stylowy i klimatyczny sposób wpłynęły na całe opowiadanie! Gotowi do naszej nowej zabawy?

Konkurs kończy się o północy z dnia 3 na 4 lipca 2011.

REGULAMIN KONKURSU

O książce:

Magdalena Starzycka proponuje nam pełnokrwistą powieść łotrzykowską.

To lektura dla tych, którzy w głębi duszy marzą o niezwykłych przygodach, zaskakujących zdarzeniach i losie, który pcha nas niekoniecznie tam, gdzie sami byśmy wyruszyli.

Wyraziście przedstawia lody dwóch rodów na przestrzeni dwóch wieków. Bohaterowie kierowani nieprzewidzianą dłonią losu, ale własnymi pasjami, wędrują przez morza i lądy parając się różnymi zawodami: są piratami, handlowcami, uprawiają winnice. Kochają się, przeżywają tragedie, wspierają się przyjaźnią. A choć akcja przenosi nas od Brazylii do Francji i Niemiec, miejscem kulminacyjnym jest Łódź, ta XIX-wieczna, z tworzącym się wielkim przemysłem i ta dzisiejsza.

Magdalena Starzycka jest łodzianką zafascynowaną swoim miastem, ale interesuje ją też świat szerszy, tropi ślady swoich ziomków w odległej przeszłości i równie odległej przestrzeni. Była w swym życiu nauczycielką, potem lektorką języka polskiego w Uniwersytecie Łódzkim, a następnie w Universidade de Lisboa w Portugalii. Jest też tłumaczką, publicystką, autorką opowiadań i reportaży: współpracuje z Tyglem Kultury, a także z Kroniką miasta Łodzi… Przetłumaczyła powieść „Szczęśliwa miłość” Davida Morão- Ferreiry, napisała także dwie powieści własne: „Manufaktura czasu” oraz „Spijając filiżankami słońce”.

www.wydawnictwomg.pl

„Słowo pirata” jest jej trzecią powieścią.

„Słowo pirata” ukaże się 16 czerwca

REGULAMIN KONKURSU

A oto początek naszej historii:

Dostał się na ten brzeg szalupą, ale nie pamięta nawet, jak wylazł na ląd ani dlaczego jest sam, bo w szalupie byli też marynarze. Pamiętał tylko gigantyczny wysiłek, kiedy płynął wpław do lądu, i wyczerpanie. Czuł się teraz bezradny jak małe dziecko i nieszczęśliwy.

Po jakimś czasie jakieś pięćdziesiąt metrów od siebie dostrzegł ciemny kształt. To chyba moja, a może i nie moja szalupa wyrzucona przez morze – pomyślał. Na horyzoncie natomiast widać było żaglowiec z podartymi, powiewającymi jak flagi żaglami; jeden maszt był złamany. No tak, to piratów – pomyślał. Bliżej był drugi, tkwiący w dość nienaturalnej pozycji, z uniesionym lekko dziobem. To mój, nadział się na podwodne skały. Czy da się go jeszcze uratować? Pytania same pchały mu się do głowy. Kuśtykając, podszedł do szalupy. Stamtąd spostrzegł coś intrygującego. Posuwał się powoli, wolniej niż dyktowała mu to jego ciekawość, która gnała go naprzód. Kiedy się zbliżył, nie miał już wątpliwości. Poznał go.

Na brzegu leżał trup jego wroga, przywódcy piratów, który wczoraj wycelował pistol w jego pierś – i wydawało się, że zaraz pociągnie za spust, ale zabił nie jego, tylko Hansa Hartmana. Ostrożnie, z odrazą uniósł stopą ramię trupa. Zdziwił się, bo „trup” jęknął. On żyje!

Dalsze losy naszych bohaterów zależą już wyłącznie od Ciebie! Historia (a więc i konkurs) zakończy się o północy z dnia 3 na 4 lipca!

darmowa wysyłka

Sprawdź cenę "Wielki Konkurs Piracki - dokończ opowieść!" w porównywarce

komentarze/pytania:

konto us..

Zadumał się ciężko, gdyż sytuacja była jednakowoż niezwykła, co niepokojąca. Niezwykła, bo jeszcze nigdy nie oglądał swojego wroga z tak bliska. Niepokojąca... bo jeszcze nigdy nie był tak blisko wroga! Pomyślał chwilę, lecz stwierdził tylko tyle, że na myślenie właśnie nie ma czasu. Trzeba działać, a więc do dzieła! Na szczęście zawsze miał przy sobie sznurek, którym teraz związał wroga, tym samym zapewniając sobie przewagę. Ponownie kopnął go czubkiem buta w ramię. - Co jest...? - wymamrotał półprzytomny. - To ja tu zadaję pytania! - warknął pirat, po czym...

superart..

... zaczął ciągnąć związanego jeńca daleko w głąb nieokrzesanej puszczy. Jakby przez przypadek wlókł go drogą pełną ostrych kamieni, wystających korzeni i leżących szyszek. Musiał pomścić Hansa Hartmana, swojego najlepszego druha podroży i poskramiacza wód. W jego głowie ukazywał się co raz brutalniejsze posunięcia wobec Przywódcy Piratów. Tymczasem na ich drodze pojawili się mieszkańcy tutejszy terenów. Byli umalowani na czarno, w uszach, pępkach i nosach mieli powbijane brudne kości, z początku wyglądali na Indian, lecz po krótkiej rozmowie obaj piraci spostrzegli, że przed nimi stoją prawdziwi kanibale. Związany Przywódca Piratów, zaczął błagać o rozwiązanie i zlitowanie się nad nim. Pirat zapomniał o pomszczeniu przyjaciela i rozwiązał swojego wroga, nie pozwoli by ludożercy zjedli go lub Przywódce Piratów.

asjah

Wiadomo, nic tak nie jednoczy, jak wspólny przeciwnik. Zwłaszcza, gdy ma przewagę liczebną, a ty i twój, hmmm... sojusznik jesteście ledwie żywi. Błyskawicznie przeszukał kieszenie, nóż - taaak, oni też mają noże, pistolet - ale proch zamókł... busola - a co mam z nią zrobić, rąbnąć ludojada w łeb?! Ale kompas zainteresował najbardziej obwieszonego kościaną biżuterią tubylca. Zbliżył się ostrożnie i wyciągnął rękę...

Risen

...wtedy wydarzyło się coś niesamowitego. W jednej chwili z kompasu wystrzeliły złote promienie zabijając wszystkich ludojadów jak i samego Przywódcę Piratów. Lirik Bens stał wśród starty trupów. Co teraz mam zrobić?-pomyślał. Tajemnicza złota busola jednako ocaliła mu życie. A on przecież nie wierzył w magię, a co dopiero w magiczne przedmioty. Skąd wziął się owy kompas? Skąd ten stary drań Des Nop go miał? W jaki sposób wyzwoliła się owa moc? Tyle pytań, a żadnej odpowiedzi. Lirik słyszał kiedyś opowieść o Wyspie Magów, ale to była przecież bajka dla dzieci. Coś takiego nie istnieje. A jednak, miał na to dowód, magiczną busolę. Zaczął się zastanawiać co przedmiot jeszcze potrafi, lecz nagle usłyszał w dżungli dziwny dźwięk, coś jakby przeciągłe bicie dzwonu, ale zupełnie inne. Drażniło to jego zmysły. Nagle poczuł jak opuszczają go siły, zaczął tracić przytomność. Upada. Teraz rozbitek leży wśród trupów, zupełnie nieprzytomny. Wtem zerwał się silny wiatr...

gangrenk..

Był pół żywy ale żywy teraz dokończymy porachunki nie zabije cie teraz polecisz na stryczek jak na pirata nastało tylko gdzie ja jestem, hmm związanego pirata zostawił na brzegu i poszedł się rozejrzeć.Dookoła tylko woda i wraki statków wszedł wgłąb wyspy i zatrzymał się ciarki przeszły mu po plecach czuł że nie są sami ale gdyby wiedział co kryje ta wyspa co kryje się w konarach drzew został by na plaży ba nawet dał się zabić... Tymczasem pirat ocknął się rozejrzał się był związany więc pomyślał nie jestem sam próbował się rozwiązać ale więzy były bardzo mocne chwile pomyślał i powoli o jakiś wystający kamień zaczął przecinać więzy po jakimś czasie udało mu się.We wraku znalazł pistolet trochę rumu i inne drobiazgi ale w obecnej sytuacji raczej mu się nie przydadzą wyruszył wgłąb wyspy to co zobaczył a raczej co skradało się za plecami jego wroga zmroziło mu krew. Padł strzał bestia upadła.Teraz obaj stanęli na wprost siebie ale czy to był dobry moment na porachunki?......

superart..

Wtem zerwał się silny wiatr , piasek wzniósł się do góry, chmury zasłoniły słońce, a jego twarz zalewał zimny, mroźny deszcz. Obudził się w ciemnym, ciasnym hmm.. pudle? Arr, Krzyknął nie mógł się ruszać, "pudło" dopasowane było idealnie do jego sylwetki i twarde jak beton. Rozbitek, starał przypomnieć sobie jak tu trafił. Nie pamiętał nic, oprócz oślepiającego złotego światła i przeszywającego dźwięku dzwonów. Wtem do jego uszu dotarł ten sam przeszywający dźwięk, który słyszał w dżungli. Tym razem dźwięk jakby się zbliżał i narastał. Dopiero teraz pirat wpadł na straszną pomysł. Czyżby to on był wybrańcem Kapitana Williama Kidda? Najstraszliwszego i najgroźniejszego z piratów, który umierając powiedział, że powróci i odzyska to co do niego należy.

superart..

Nikt nie wiedział, na czym mu tak zależało, ale powiedział to tak, że historię tę znał każdy pirat i wielu próbowało znaleźć jego ciało, lub jakąś wskazówkę naprowadzającą na jego skarby, niestety nikt nie wrócił żywy z tej podróży. Kapitan podobno porozrzucał po świecie magiczne przedmioty, które pomogą mu powrócić do świata żywych.

martarud..

Na początek postanowił popukać delikatnie w swoje niezbyt wygodne legowisko. Rozległ się głuchy dźwięk, następnie usłyszał dziwny szelest, jakby osuwającej się ziemi. Szurało i szurało, przy próbie pukania dźwięk stawał się coraz bardziej głuchy. Nagle dotarło do niego z przerażającą jasnością: znajduje się w trumnie, a ktoś zakopuje go żywcem! Ratuuunkuuu! Pomooocy! Ja żyję!...odpowiedziała mu cisza.

superart..

Spostrzegł, że ciężar przygniatającej ziemi wzrasta, nagle jego oczy pogrążyły się w ciemności, krew powoli zaczęła zalewać mu oczy, usta odmawiały posłuszeństwa, podobnie jak nogi i ręce. Jego ciał zaczęło się rozkładać, przeżywał największe tortury w swoim życiu. Był za młody, żeby umierać! Nie może tak umierać. Zawsze myślał, że zginie w chwale, walczą z wrogiem, a nie zakopany żywcem na tej zdziczałej wyspie. Zdołał złapać busolę w rękę i wydobyć z siebie pełen bólu i przerażenia krzyk: "Nie chce tak umierać! Chce być poza tą trumną i powybijać każdego kto uczestniczył w moim "pogrzebie". Nagle został sparaliżowany dźwiękiem, podobnym do tego co pamiętał, ale tym razem był bardziej łagodny i promienny.

Risen

Rozbłysło oślepiające światło i pirat leżał na powierzchni, wśród wysokiej trawy. I tak jak wtedy busola uratowała Lirika. Czas wziąć sprawy w swoje ręce, pomyślał. Trzeba przeszukać wyspę, zorientować się co tu się u licha wyrabia. Dziwne dźwięki, magiczny kompas, czort wie co jeszcze? Ale najpierw broń, to jest najważniejsze, zbrojny w nóż daleko nie zajdę, a muszę coś jeść przecież, mówił do siebie w myślach. Łuk, to było to, co było potrzebne Lirikowi. Cięciwę zrobił z liany, niezwykle wytrzymałej jak na roślinę, wyciął łuk z gałęzi drzewa, nie znał go, ale wyglądało na silne. Pozostał tylko grot strzały, zagubiony pirat nie mógł znaleźć nic pasującego na to miejsce. Zaostrzył tylko jej koniec i poszedł w głąb dżungli.

McOlson

Szedł i szedł, lecz mimo swych wielkich starań nie znalazł niczego godnego uwagi. Poirytowany tym faktem przysiadł pod drzewem i pogrążył się w rozkminie. "Cholewa! Tak być kutwa nie może! Chędożę to!"- pomyślał i w niewiadomym celu pomacał ręką w kieszeni. Jakże ogromne było jego zdziwienie po tym jak znalazł w niej jointa. -Boże, jednak istniejesz!- wykrzyknął ogarnięty nieopisana radością. Już włożył blanta do ust, kiedy to okazało się, że nie ma ognia. "Sacrebleu!" zaklął w myślach, po czym rozzłoszczony tupnął nogą. Przez przypadek kopnął 2 krzemienie. Cóż za niedorozwinięta gapa z tego naszego pirata. Na szczęście nie był na tyle głupi i wiedział co zrobić z owymi kamieniami. Po paru minutach podpalił skręta i zaczął delektować się buch za buchem jego niezwykłym aromatem.

Risen

Niestety nic nie trwa wiecznie. Skrent się skończył, razem z nim skończyła się ta chwila błogiego uniesienia i nie myślenia o niczym. Trzeba było wrócić na tajemniczą wyspę, trzeba było rozwiązać sprawę dziwnego pochówku, kompasu oraz legendy o magach i duchu zmarłego pirata. Lirik ruszył dalej, nożem torując sobie drogę wśród roślinności.

McOlson

Idąc i machając nożem w celu pozbycia się roślinnych przeszkód przez przypadek ugodził jakiegoś Murzyna. Ten padł na ziemię zabity. Krew zaczęła wylewać się ze wszystkich jego czarnych otworów. - O men! Zabiłem go! - krzyknął przerażony. Po sekundzie jednak chlasnął się z całej siły w brudny, podrapany policzek. -Myśl człowieku! Jesteś piratem, nie lamusem! - próbował zachować samokontrolę. Po trwającym chwilę monologu, przyjrzał się tubylcowi. Jedyne co przykuło jego uwag, była ściśnięta w dłoni mapa.

Argetlam

Nie była to jednak zwykła mapa. Podobnie jak busola, mapa miała magiczny charakter - pokazywała położenie właściciela migającym, czerwonym punkcikiem. - Gdzie ja się znalazłem? - pomyślał zdezorientowany. Punkcik migał w równej odległości między brzegiem a środkiem wyspy. - Wyjaśnię to do końca - powiedział zdecydowanym głosem i ruszył w głąb wyspy. Gdy słońce chyliło się ku zachodowi, dotarł do tajemniczych ruin. Jednak czuł, że nie jest już sam...

rogal

W jego głowie toczyła się istna rewolucja. Starał się zawsze twardo stąpać po ziemi, nie odpływał w świat fantazji i nie wierzył w magię. A w jego rękach widniała mapa, mapa, którą ciężko mu było odczytać. Usiadł na dużym kamieniu, aby odpocząć. Nie wiedział co dalej robić. Wtem mapa niczym najczystszy ogień dała o sobie znać, wybuchając ciepłem stu słońc. Poparzona ręka kapitana rzuciła nią o ziemię. Ona, otwierając się, odkryła kolejny odcinek mapy. Ruiny, które wcześniej wydawały się być centrum wyspy, stały się zaledwie początkiem. Najróżniejsze znaki, napisy były takie... imponujące, ciekawe, NIEZWYKŁE! Czerwony punkt, którym oznaczone było miejsce pobytu, wyglądało teraz jako początek przygody. Przygody, jaką nasz bohater musi rozegrać. Przygody, która odmieni życie kapitana!

rogal

Czy kapitan się bał? Oczywiście! Ale strach ten dodawał mu tylko otuchy. Zawsze uwielbiał wyzwania, a te wydawało się być największym, jakie w życiu pokona. Pierwszym punktem na mapie była jaskinia Bylucidra. 'Takie imię, może nosić tylko coś potwornego' - pomyślał kapitan. Wyciągnął więc z kieszeni swój medalik. Klęknął i unosząc głowę ku górze, zaprzysiągł, że wyjdzie z tej opresji cało, a wieść o dzielnym kapitanie rozniesie się po całym świecie! Założył naszyjnik na szyję i ze wsparciem duchowym ruszył ku siebie, na nieznane lądy, które skrywają przed nim jeszcze wiele niespodzianek.

Risen

Lirik stał wśród ruin. Były to rozpadające się mury kamienne, wszędzie widniały ogromne dziury, kilka metrów dalej wznosiła się zniszczona wieża. Pirat nie był sam, czuł to. Rozejrzał się uważnie i jego wzrok zatrzymał się na postaci skulonej przy gruzach. Była to kobieta. Jej czarne splątane włosy opadały na smukłą twarz. Była cała ubłocona i wyglądała na wyczerpaną. Lirik zbliżył się do niej ostrożnie. Ujrzał jej podrapane ręce, podartą suknie. -Kim jesteś?- to pytanie samo uleciało z jego ust.

McOlson

Czarnowłosa rzuciła na niego przeszywające spojrzenie. Milczała. Lirik nie dawał za wygraną. Podszedł bliżej. Kobieta ani na sekundę nie spuszczała z niego swojego złowieszczego wzroku. Ta krępująca cisza sprawiła, że sytuacja z drętwej zamieniła się w napięta. W powietrzu czuć było burzę. Zaraz coś się wydarzy. Kapitan postanowił pomóc nieznajomej i zaryzykował podać jej dłoń.

Justyna3..

Była nie ufna, a jej wzrok sprawiał, że Lirik poczuł lodowate zimno. Lecz po chwili ona również podała mu dłoń, była zbyt wyczerpana by się opierać. Wyglądała na nieco przerażoną, jakby od dawna chowała się przed czymś lub przed kimś. Była wychudzona lecz jej twarz wyrażała dumę i niespotykaną siłę- nazywam się Ravenna, jestem córką kapitana Fogga, nasz statek rozbił się podczas sztormu, a ja jako jedyna ocalałam i niefortunnie wylądowałam na tej wyspie. Skryłam się w ruinach przed ludożercami, widzę, że nie jesteś jednym z nich. Musisz wiedzieć, że ta wyspa skrywa jakąś tajemnicę, czas biegnie tu inaczej, i ten dźwięk dzwonu, sprawia że w człowieku budzą się najgorsze lęki. Nie wiem co jest jawą, a co snem. Ale dosyć o mnie, gadać coś za jeden i skąd się wziąłeś na tej przeklętej wyspie. Wyzywająco spojrzała mu w oczy...

Risen

Ona chwyciła ją swoją smukła ręką. -Na imię mi Etere.- powiedziała- Obudziłam się na plaży coś powiodło mnie tutaj. Szłam jakby w transie. Jestem bardzo głodna i spragniona. Masz coś?-zapytała. -Oczywiście, proszę. Mam trochę wody ze strumienia, który znajduje się nieopodal i zostało mi jeszcze trochę pieczonego ptaka. Nieznajoma wzięła bukłak z wodą i zaczęła łapczywie pić, potem zabrała się za drób. Był żylasty, ale zajadał go jakby był najlepszym daniem na świecie. -Dziękuję, za to. Przepraszam, że nie zapytała jak nazywa się mój wybawca. -Mówią mi Lirik.- powiedział nieśmiale.- Nie uwierzysz co tu się działo. I zaczął opowiadać jej wydarzenia od rozbicia statku...

McOlson

Nie zrobiły one na niej żadnego większego wrażenia. Siedziała nieruchoma, patrząc w jeden punkt. Można było odczuć, że słowa Lirika w ogóle do niej nie docierały. W końcu Pirat stwierdził, że nie ma sensu dalsze opowiadanie. Zbliżył się do niej i klepnął w ramię. Etere jednak cały cały czas siedziała bez ruchu skulona. Postanowił użyć nieco swej siły i lekko ją pchnął. Kobieta bezwładnie osunęła się na ziemię. Nie żyła...

Risen

Lirik przyłożył ucho do jej ust, czuł oddech. Etere żyje, ale co jej się stało? W jaki sposób normalna zdrowa kobieta osunęła się bezwładnie na ziemie? Powód był tylko jeden, zasnęła z przemęczenia. Lirik ułożył się wygodnie obok kobiety i również zasnął. Narazie nie przejmował się niczym, pragnął tylko odpocząć.

McOlson

Jednak po jakimś czasie coś wyrwało go z drzemki. Był to głośny szloch. Ogarnięty zdziwieniem, wstał i szybko znalazł się u boku Etere. -Co się stało? Czemu płaczesz? - zapytał nieśmiało. W odpowiedzi został tylko obrzucony zimnym spojrzeniem. -Nie bój się. Możesz mi zaufać. -próbował zdobyć przychylność nieznajomej. -Ale ty mi nie możesz. Znajomość ze mną może mieć dla ciebie fatalne skutki. - odparła stanowczo, ocierając łzy.

Risen

-Ale dlaczego? Co jest takiego złego w Tobie-pytał. -To, to przeze mnie statek się rozbił... ja...ja... coś zrobiłam-mówiła płacząc. -Ale co, do cholery?!-Lirik krzyknął. Ona zaniosła się jeszcze większym szlochem.-No już dobrze, przepraszam, niepotrzebnie się uniosłem. Jak będziesz chciała to mi powiesz. -Tak, dziękuję.-zaszlochała. -A teraz przestań już ryczeć, nie lubię tego, wrażliwy ze mnie człowiek i zaraz ja zacznę zaraz z tobą płakać. -Przeeeeeeeeeeepraszam-wydała z siebie przeciągły szloch. -Ahhh te kobiety- skwintował Lirik i przytulił Etere do własnej piersi. -Ogrzej się, noce są tu wyjątkowo zimne...

McOlson

Etere od dłuższego czasu brakowało bliskości i akceptacji. Nieco zdziwiona otwartością mężczyzny bez protestu wtuliła się w jego ramiona. Ta chwila mogłaby trwać wiecznie. Siedzieli w uścisku przez kilka minut. Tak prosty gest ze strony Lirika znacząco wpłynął na samopoczucie niewiasty. Kiedy już ochłonęła, nagle coś w niej pękło. Do tej pory zagubiona, poczuła, że wreszcie ma w kimś oparcie. To było niesamowite uczucie.

Wielki Konkurs Piracki - dokończ opowieść!

KATEGORIA: książki i komiksy

POWÓD WYSTAWIENIA: Bez powodu

opis:

komentarze/pytania:

historia licytacji

najnowsze w grupie

najwyżej licytowane

lub

lub

Grupy przedmiotów: